De lijdensweg van een wandelaar

Af en toe zal ik een rubriekje schrijven over een wandeltocht van een naburige vriendenclub en vooral over een wandeltocht die de moeite loont om in de toekomst eens onder de wandelschoenen te schuiven. Op maandag 23 juni 2025 trok ik richting Bredene om er deel te nemen aan de kustwandeling Rondom de Vosseslag, een organisatie van de Keignaerttrippers Oostende.

Deze wandeling was uitgestippeld langs prachtige bospaadjes door de vlakke bosduinen, mooi wandelen in een 3 lussenparcours met afstanden tussen 6 en 7 km per lus allemaal in de omgeving van Bredene, de Vosseslag en De Haan. Aangezien 1 lus de polders introk viel mijn keuze op de 2 afstanden langs de kustlijn. De start was gelegen in de prachtige Taverne Hippo 12 , vroeger een camping die nu volledig aan het vernieuwen is. Samen met mijn wandelvriend liepen wij van de start richting De Vosseslag en De Haan. Na het bereiken van het prachtige gehucht De Vosseslag trokken we opnieuw de bosduinen in, ditmaal met veel afwisseling van vlakke stukken en hellende paadjes, een echt genietbaar stukje natuurgebied dat opnieuw aansloot op de rustige wegen rond De Vosseslag met hier en daar een mooie camping. Via rustige wegen kwamen wij uiteindelijk opnieuw aan Hippo 12 waar wij konden genieten van een heerlijke Sint-Bernardus alvorens wij ons tweede gedeelte onder de voeten zouden schuiven. Nu stuurde men ons onmiddellijk richting het duinengebied om na een kleine tunnel een steile trap te moeten incasseren. Eens boven was het genieten van betegelde paadjes door de prachtige duinen waar een heerlijk zonnetje voor wat afwisseling zorgde. Mooie duinlandschappen bekoorden ons en terwijl ik de omgeving afspeurde naar eventueel een monokini was ik het wandelpad uit het oog verloren en schopte in volle geweld tegen een uitstekende tegel om zo met mijn volle gewicht tegen dek te gaan. Op het eerste moment bleef ik ietwat verdoofd liggen. Bloedend uit mijn hoofd, knie en handen werd ik recht geholpen door mijn vriend Xavier en clubgenoot Johan. Na het leggen van enkele pleisters trokken wij verder maar de lol was er voor mij grotendeels af. Nochtans konden wij genieten van een doorsteek door de winkelstraatjes van Bredene Bad waar menig mens een blik wierp op mijn gehavend lichaam.

Na nog een prachtig stukje duinbosjes met aansluitend een mooi zicht op de visserskapel stapten wij het terras op van Hippo 12, waar nog meer blikken op mij waren gericht, vooral die van mijn vrouw die in een lach schoot en zei “ Heb je het weer gekunnen ja? “ Ja, dat is de lijdensweg van een wandelaar. En toen ik een bezoek bracht aan de dokter volgde het verdikt: oogkas gebroken, schaafwonden aan de knie en

handen en waarschijnlijk een gebroken of gebarsten rib. Maar geen paniek, 2 dagen later waren wij terug op stap.

Ze zeggen toch: “onkruid vergaat niet!”.